"بینامتنیت دراشعار ادبیات معاصر ایران"    

چکیده 

بینامتنیت یکی از روشهای مطالعه در حوزه های معرفتی به ویژه ادبیات و هنر است.بر اساس نظریه بینامتنی هر متنی بر پایه متنهای پیشین شکل می گیرد.یعنی هیچ متنی بی‌تاثیر از متنهای پیشین نیست. بر اين اساس بينامتنيت به بررسی نحوه حضور يك متن در متن ديگر مي پردازد و با حذف مفاهيمي  چون مؤلف، تاريخ و جامعه، متن را مستقل از مؤلف، ليكن وابسته به متن هاي ديگر  در نظر مي گيرد. به عبارتي در بينا متنيت تداوم يا دگرگونگي ميراث گذشته و ابداعات و نو آوري هاي روز در روابط و ساختار پنهان يك متن بررسي مي شودکه ميتواند عامل مهمي در درك و دريافت متن و مهم تر از آن، شناخت هويت و فرهنگ يك جامعه باشد. بر اين اساس هر متني حافظ سنت و ميراث فرهنگي _هنري پيشينيان محسوب مي شود.در این تحقیق ضمن بررسی نظریه ی بینامتنیت ومباحث پیرامون آن از قبیل :ورماتنیت ،فرامتنیت ،ترامتنیت و...به علل وچرایی گسترش نظریه ی  بینامتنیت دراشعار ادبیات معاصر می پردازد به عبارتی رویکرد بینامتنیت در اشعار چند تن ازشاعران معاصر ایران را به لحاظ فکری وسبک شناسی تحلیل وتفسیر خواهد نمود.